Hoe moeilijk is de Caminito del Rey? Minder dan de foto’s doen vermoeden

Het label “gevaarlijkste pad ter wereld” kleefde aan de Caminito in de jaren dat het uit elkaar viel. Tussen de jaren 90 en 2015 stortte de oorspronkelijke wandelgang uit 1905 geleidelijk in, op sommige stukken was alleen het kale wapeningsstaal over zonder enige bekleding, en er zijn mensen omgekomen bij een poging. Om die reden was de route dertien jaar gesloten.

Wat je nu loopt is een vervanging uit 2015, gebouwd boven het origineel. Verankerd in de rots, met een doorlopende leuning, onbeweeglijk en met vaste inspecties. De reputatie is volledig historisch en elke gids op de route vertelt je dat binnen de eerste tien minuten.

Lichamelijk vraagt het heel weinig: geen echte klim, een goede ondergrond en een tempo dat de groep bepaalt, niet het terrein. Mensen in gewone wandelschoenen zonder enige wandelervaring doen het elke dag.

Blootstelling, ongeveer een uur lang. Een meter wandelgang, een leuning en honderd meter lucht onder je. Delen van het dek zijn metalen roosters waar je doorheen kijkt, en in de brug zit een glazen paneel. De meeste mensen die denken dat ze hoogtevrees hebben, redden het prima. Een enkeling kan het echt niet, en er is geen waardige manier om terug te keren.

Toewijding. Dit is de onderschatte factor. Zodra je voorbij het eerste stuk bent, is er geen uitgang meer tot El Chorro. Geen shortcuts, geen zijpaden, geen weg terug. Als iemand in je gezelschap eruit wil, moet diegene dat weten vóór de tunnel.

Een halve dag wandelen zonder schaduw. Niet moeilijk wandelen, maar onafgebroken, in een kalksteenkloof in Andalucía. In juli is dat een flinke opgave en bij extreme hitte gaat de route helemaal dicht.

Geduld. Eenrichtingsverkeer, een meter breed, niet kunnen inhalen. Op een drukke dag beweeg je je voort op het tempo van de langzaamste persoon voor je, en daar is niets aan te doen.