Spacer po Caminito del Rey: 7,7 kilometra z północy na południe

Tunel i leśna ścieżka, około 1,5 km. Od północnego wejścia przechodzisz przez krótki oświetlony tunel i wychodzisz na zwykłą żwirową ścieżkę wśród sosnowego lasu. Jest przyjemnie, jest zupełnie niepozornie, a zajmuje to około dwudziestu minut. To właśnie ten odcinek zaskakuje ludzi, którzy widzieli tylko zdjęcia, i warto wiedzieć, że się pojawi.

Pierwszy odcinek pomostu. Ścieżka skręca za róg i zaczyna się pomost: metrowa drewniana kładka wpuszczona w skałę, z poręczą, około stu metrów nad rzeką Guadalhorce. To moment, w którym spacer staje się tym, po co tu przyszedłeś.

Środek i stara ścieżka. W kilku miejscach rozsypujący się betonowy pomost z 1905 roku widać bezpośrednio pod nowym — na niektórych odcinkach zostały z niego tylko gołe stalowe pręty i nic więcej. Nic innego na trasie nie wyjaśnia tak skutecznie jej reputacji.

Most i wyjście. Most wiszący przecina najwęższy odcinek wąwozu, a w środku kładki jest szklany panel. Za nim pomost się kończy, dolina się otwiera, a ścieżka opada do El Chorro.

Pomost jest solidny. Jest zakotwiczony w skale, ma ciągłą poręcz od strony przepaści i się nie rusza. Część kładki to metalowa krata, a nie drewno, więc widać przez nią prosto w dół — to świadoma decyzja projektowa, a nie przeoczenie.

Prawie nie ma podejść. Trasa jest niemal płaska na całej długości, z łagodnym zejściem na końcu. Nikt nie uzna tego za trudne dla nóg.

Wymaga natomiast tolerancji na ekspozycję. Jesteś sto metrów nad rzeką, mając metr pomostu i poręcz, przez około godzinę. Większość ludzi, którym wydaje się, że mają lęk wysokości, radzi sobie bez problemu; nieliczni naprawdę nie — a gdy już wejdziesz na pomost, nie ma odwrotu. To szczera granica tego miejsca.

No i tempo nie należy do ciebie. Pomost jest jednokierunkowy i ma metr szerokości, więc idziesz z szybkością grupy przed tobą. W ruchliwy weekend oznacza to postoje na zdjęcia, których nie chciałeś robić.