Jak trudny jest Caminito del Rey? Mniej, niż sugerują zdjęcia

Etykietka „najniebezpieczniejsza ścieżka świata” przylgnęła do Caminito w latach, gdy trasa była w rozsypce. Między latami 90. a 2015 rokiem oryginalna ścieżka z 1905 roku się rozpadała, fragmenty były odsłoniętym zbrojeniem bez niczego na sobie, a ludzie naprawdę ginęli, próbując nią przejść. Właśnie dlatego szlak był zamknięty przez trzynaście lat.

To, czym idziesz teraz, to nowa trasa z 2015 roku, zbudowana nad pierwotną. Jest zakotwiczona w skale, ma ciągłą poręcz, nie rusza się i jest poddawana przeglądom. Zła sława jest wyłącznie historyczna i każdy przewodnik na trasie powie Ci to w ciągu pierwszych dziesięciu minut.

Fizycznie wymaga bardzo niewiele: żadnego prawdziwego podejścia, dobrej nawierzchni i tempa narzuconego przez grupę, a nie przez teren. Ludzie w zwykłych butach do chodzenia, bez doświadczenia w górach, przechodzą ją codziennie.

Ekspozycja przez około godzinę. Metr pomostu, poręcz i sto metrów powietrza pod nogami. Fragmenty pomostu to metalowa krata, przez którą widać w dół, a w moście jest szklany panel. Większość osób, którym wydaje się, że boją się wysokości, przechodzi to bez problemu. Nieliczni naprawdę nie mogą i nie ma godnego sposobu, by się wycofać.

Zaangażowanie. To jest niedoceniany element. Gdy miniesz pierwszy odcinek, nie ma wyjścia aż do El Chorro. Żadnych skrótów, żadnych bocznych ścieżek, żadnej drogi powrotnej. Jeśli ktoś z Twojej grupy będzie chciał zawrócić, musi o tym wiedzieć przed tunelem.

Pół dnia marszu bez cienia. Nie trudnego, ale ciągłego, w wapiennym wąwozie w Andaluzji. W lipcu to naprawdę spore wyzwanie, a przy ekstremalnych upałach trasa jest całkowicie zamykana.

Cierpliwość. Ruch jednokierunkowy, metr szerokości, brak wyprzedzania. W ruchliwy dzień idziesz w tempie najwolniejszej osoby przed Tobą i nic nie możesz na to poradzić.